Trauma als krachtbron. Dl 1: contrast als brandstof voor onze groei. Rinus Roland
Dankzij de eigenheid van elk mens ontstaan er verschillen tussen elkaar die een contrast vormen.
Dat contrast ontstaat enerzijds doordat we allemaal een ander lichaam hebben. En anderzijds doordat we verschillende gevoelens en belevingen hebben, die we allemaal op een eigen wijze interpreteren en waarderen. Juist dankzij de waarneming van het contrast en de uit het contrast voortvloeiende ontmoetingen en confrontaties komen we tot steeds meer bewustzijn van onze eigenheid en van de eigenheid van de wereld. Daardoor zijn we uiteindelijk in staat om te leven vanuit ons Zielsbewustzijn.
Wanneer er weinig contrast is met de omgeving of met andere mensen, dan leveren de uitwisselingsprocessen met anderen weinig nieuwe informatie op. Onze waarneming is dan beperkt en we krijgen alleen de informatie terug over onszelf die we al hadden. Daardoor kan onze eigenheid en ons bewustzijn van wie wij zijn (scheppende Godsvonken) slechts beperkt tot ontwikkeling komen.
Veel contrast daarentegen leidt tot een toename van beleving, gevoelens en informatie en geeft de mogelijkheid tot een diepere beleving van onze eigenheid.
Zonder contrast als kader en referentiepunt is bewustzijnsontwikkeling over onze eigenheid als scheppende Godsvonk ónmogelijk!
Contrast zorgt voor een prettig of onprettig spanningsveld. In de uitersten van dit spanningsveld, in de polen, ligt de kracht verborgen voor alle veranderingen ofwel scheppingen die we willen aangaan of bewerkstelligen. Het is aan ons om vanuit onze intentie deze innerlijke kracht vrij te maken zodat zij voor ons haar werk kan doen.
Innerlijke kracht is de brandstof voor de motor van onze ontwikkeling, intentie brengt de brandstof tot ontsteking en zorgt er voor dat de energie van de brandstof gaat stromen en focus, je op iets gerichte aandacht, bepaalt waar de energiestroom van de ontstoken brandstof naar toe gaat.
Deze innerlijke kracht ontstaat uit het spanningsveld tussen alles wat ons in onze waarneming, beleving, gevoelens en in onze ontwikkeling van onze eigenheid als scheppende Godsvonk onvrij maakt en wat ons daarin vrij maakt.
De uitersten van dit spanningsveld van onvrijheids- en vrijheidsbeleving maken zich aan ons kenbaar enerzijds als ‘trauma’: als een onvrij makende drang. Het andere uiterste kennen we als ‘verlangen’, als een vrij makende drang. Met je intentie bepaal je of je je aandacht op ‘trauma’ of op ‘verlangen’ richt.
Trauma en verlangen
Zowel trauma als verlangen zijn manieren om vanuit het geïncarneerde deel van ons Zielsbewustzijn onze eigenheid te beschermen en te ontwikkelen. Beide manieren komen voort uit zelfliefde. Eerder in mijn boek gingen we al in op de achtergronden van trauma en verlangen en op hun samenspel en belang voor onze ontwikkeling; nu belichten we vooral de betekenis van trauma als inspiratiebron.
Het trauma is gebaseerd op de zeer beperkende, niet herkennende en ontkennende visie en houding van ons Egobewustzijn op de eigenheid van ons Godsvonk-zijn. Trauma is een geblokkeerd en niet-gerealiseerd verlangen naar de groei van onze eigenheid als Godsvonk en is op zichzelf weinig verrijkend. Vanwege dit vastzitten in een onvrijheid om onze eigenheid te ontwikkelen, voelt een trauma als dwangmatig aan en gaat altijd gepaard met pijn en lijden, al of niet bewust beleefd.
Ons verlangen daarentegen is gebaseerd op de visie en houding van ons Zielsbewustzijn dat wij scheppende Godsvonken zijn en verrijkt onze ontwikkeling naar onze eigenheid als Godsvonk enorm. Verlangen is een bevrijdende, uitnodigende drang naar de groei van onze eigenheid en gaat altijd gepaard met waarachtig plezier in het leven en met van het leven genieten: met levensvreugde.
Hoe sterker onze trauma’s zijn, des te meer onze aandacht erin gevangen en onvrij wordt en we de grip op onze intentie verliezen, waardoor we onze intentie en aandacht niet op ons verlangen gericht kunnen houden. Andersom geldt dat hoe minder trauma’s we hebben, des te gemakkelijker het is om onze intentie en aandacht op ons verlangen gericht te houden.
Indien je volledig vanuit je verlangen naar een harmonische ontwikkeling van je eigenheid kunt leven, dan stroomt alles in je leven optimaal en verkeer je in de diepst mogelijke beleving van levensvreugde.
Op dit moment leven we in een tijdperk waarin de ontwikkeling van de mensheid op een tweesprong is gekomen, waarbij het ene deel van de mensheid een leven lijdt dat op pijn en lijden gebaseerd is en het andere, vooralsnog kleinere deel in toenemende mate leeft vanuit levensvreugde.
Ons Egobewustzijn is zeer bedreven in het verbergen van trauma’s. Zonder dat we dat in de gaten hebben, laten we ons leiden door de werking van onze verborgen trauma’s. Die trauma’s manifesteren zich dan vanuit ons Egobewustzijn, dat altijd een goede en plausibele reden kan verzinnen om niet toe te geven aan ons verlangen naar groei van onze eigenheid. Voor ons Egobewustzijn is dat onmogelijk en zeer onveilig…
Trauma en verlangen zijn de twee uitersten van een contrast. Trauma vertegenwoordigt de dwangmatige onvrijheid in de beleving en ontwikkeling van onze eigenheid; verlangen haakt in op de drang naar vrijheid in onze beleving en in de ontwikkeling van onze eigenheid.
Beide contrastuiteinden vragen om een verschillende benadering om ze als innerlijke krachtbron te kunnen gebruiken.
In ons Zielsplan wordt meestal van beide contrastuiteinden gebruik gemaakt. Mijn overgegane vader heeft mij uitgenodigd samen met hem het Zielsplan voor zijn volgende incarnatie op te stellen. In deel 2 van dit artikel laat ik zien hoe in zijn Zielsplan beide contrastuiteinden hand in hand met elkaar gaan en samen een innerlijke krachtbron vormen.
Rinus Roland is uitgever, (relatie)zielsplancoach, auteur en initiatiefnemer en beheerder van het netwerk jezielsplan.nl. De tekst van dit artikel is ontleend aan zijn boek “De Vrucht van Stilte. De menselijke beleving van onze Goddelijkheid“